DEĞİŞ’MEK – DEĞİŞ’MEMEK

     Artık ‘Siyahların bile ABD başkanı olabildiği bir dünya’da yaşıyoruz.’

     Tüm dünya’da değişim rüzgârları insanları özüne doğru itmeye devam ederken ülkemizde bu tamamen farklı bir şekilde devam etmekte. Hala; dindar, solcu, alevi, Türk, Kürt, Sünni gibi kavramlar ‘zenginlik’ yerine ‘ayrımcı’ bir zihniyet olarak görülüyor.

      Hala taassupvari yaklaşımlarla ‘kendi inandığı saçmalığı başkalarına da zorla inandırma gayreti’ içinde çabalayanlar var.

     Hala gerçekleri görmek yerine, kendi ütopyasında yaşamaya çalışanlar var.

     Hala gözlerini ışığa kapatıp, ‘ben karanlıklar içinde yaşamak istiyorum aydın bir ülkede değil!’ diye avazı çıktığı kadar bağıranlar var…

     Bunlar, değişimi kabul etmeyen bu yüzdende bir türlü değişemeyen insanlar. Ne dünde kalabilmiş, nede bugüne uyabilmiş insanlar. Yazarlar, çizerler, konuşurlar ama bir türlü uygulayamazlar. Çünkü ‘değişmek’ ya da değişim onların bir numaralı düşmanı. Kahir ekseriyeti oluşturan bu insanlar ‘sessiz yığınlar’ olarak adlandırılmakla kalmıyor, hakları çiğneniyor ve her türlü hakarete maruz kalıyorlar.

    Eğer yazdıklarımızı, çizdiklerimizi, konuştuklarımızı uygulayabilmek istiyorsak önce zihinlerimizi ‘fabrika ayarlarına geri dön’ butonuna getirmeliyiz. Yani değişmeliyiz. İnançlarımızı, fikirlerimizi, doğrularımızı masaya yatırarak bir ‘doğru testinden’ geçirmeliyiz.

En kesin şekilde inandıklarımızı bile sorgulamaktan korkmamalıyız. Eğer doğruysa zaten bir problem yok demektir. Tıpkı Descartes’in yaptığı gibi…

‘Allah yok, melek yok, peygamber yok, kitap yok, evren yok, kâinat yok, hiçbir şey yok, yok yok…’ demişti Descartes.

     Yani inandıklarını masaya yatırdı. Ama bir şeyden emindi. Şüphe edebiliyordu. Şüphe demek düşünmek demekti. Ve o meşhur sözler tarihte yerini buldu; ‘Gogito, ergo sum’…

     İlk önce kendisinden başladı. Kendi varlığını kanıtlayınca bu varlığın, daha yüce bir varlık tarafından verilebileceğini düşündü. Ve ‘tanrı’ kavramını da bulmuş oldu. Diğer inançlarını bu ‘metodik şüphe’ üzerine inşa etti…

     Ancak hayatta kendini hiç sorgulamayan ve gün geçtikçe akıbeti ‘Nietzsche’ye’ benzemesi kuvvetle muhtemel olan insanlar var. Nietzsche çocukluğunda ‘küçük papaz’ olarak tanınırdı. Bu kurallara uyması ve disiplinli oluşunda dolayı ona verilmiş bir ünvandı. Ancak Nietzsche doğrularını hiç sorgulamamıştı. Sonunda ‘Tanrı öldü’ diyerek her şeyi inkâr eder bir hale geldi. Ve bir ‘nihilist’  olarak hayata gözlerini yumdu. Bir ‘hiç’ oldu gitti. Aslında inandıklarının bir ‘hiç’ olduğunu gördü. Başından beri bir ‘hiç’e inandığını fark etti. İşte doğrularını masaya yatırmayanların sonunun bir ‘hiç’ olduğunu gösteren en güzel örnek Nietzsche…

‘Bir toplum kendi içindekini değiştirmek istemedikçe Allah da onların durumunu değiştirmez’ (Rad–11)   

      Demokratik, özgür, saygın, aydın bir toplum istiyorsak önce kendi özümüzdeki ‘tabularımızı’, ‘postülalarımızı’, ‘aksiyomlarımızı’ bir bir yıkmamız gerekmektedir.

İşte ne zaman gözlerimizi açıp ışığın kalbimize dolmasına izin verirsek işte o zaman bizi ‘yozlaştıran’ değil, ‘olgunlaştıran bir değişim’in kapımızı çaldığını göreceğiz.

İşte o zaman…

Doğru ile aramızda bütün putları kırdığımızda doğruların nasıl ‘hayatımızı değiştirdiğini’ kendi gözlerimizle göreceğiz.

‘Olgunlaştıran bir değişim’ ümidiyle…

                                                                           H.kurbetoglu@gmail.com